Van België naar Australië

In 1991 heb ik mijn motorrijbewijs gehaald. Omdat ik voor die tijd eigenlijk alleen maar werkte had ik een hobby nodig. Hoognodig. Héél vroeger reed ik op een bromfiets naar de zwemtrainingen en ik heb onthouden hoe dat voelde. Enfin - ik ben gaan duiken en gaan motorrijden in 1991.

Om de één of andere reden beginnen veel motorrijders met een chopper-achtig model. Het luie zitten, het blinkende chroom, de zware klappen van de twee-cilinder - het zal allemaal wel bijdragen aan de aantrekkelijkheid, die me nu overigens helemaal ontgaat. Mijn eerste motor was een Yamaha Maxim 700, vlot gevolgd door een Honda Shadow (ook 700 cc). Niet lang daarna volgde een eerste BMW: K1100LT (de 'politie' motor). Die machine nodigde uit tot lange, lange ritten. Voor de lol ben ik eens voor een zakelijke conferentie op die motor naar Budapest gereden (en niet gevlogen, zoals ieder ander). Zó lekker reed dat ding.

Maar ja, uiteindelijk rijd je in cirkels. Je komt (na een paar duizend kilometer) weer terug waar je startte en misschien was je wel 'weg', maar je hoofd blijft bij je normale dagelijkse beslommeringen. Je komt niet 'los'. Mijn droom: Voor onbepaalde tijd rechtuit, of tenminste voorlopig niet terug naar huis te kunnen rijden. Weg. Vér weg. "Australië, dát is wel lekker ver", dacht ik, en de bestemming was gekozen. De keuze voor een R1100 GS was al evenmin weloverwogen. Maar zo begon de voorbereiding voor een reis waarvan ik geen idee had of het zou lukken, waar het langs zou gaan, hoe het zou zijn. Het was Daan van der Keur die de wijze woorden sprak: "Je moet gewoon gáán". Pas toen ik terug was begreep ik het. Op deze manier reizen gaat over 'los' zijn. Van alles. En zeker van een planning, want je kunt zo'n reis niet plannen.

Op 19 mei 1998 ben ik vanaf mijn huis in België vertrokken. In mei 1999 kwam ik aan in Australië, waar ik tot eind juli heb rondgereden. Ik heb de hele reis (van 14 maanden) een dagboek bijgehouden, waarvan ik de afleveringen periodiek via het Internet aan vrienden, kennissen en familie heb toegezonden. Aanvankelijk wilde ik slechts af en toe een berichtje versturen, maar uiteindelijk is het bijna een boek geworden.

De afleveringen die je hieronder aantreft zijn de e-mailtjes die ik heb verzonden - precies zoals ik ze heb geschreven, met spelfouten, typfouten, gejammer over de falende motor en niet-relevante details. Maar er zitten ook een paar hele leuke anekdotes tussen.

Er zijn me tijdens die reis een aantal dingen overkomen die de rest van mijn leven hebben bepaald. Mijn moeder was (al) terminaal ziek tijdens de reis, mijn toenmalige vriendin heeft me tijdens de reis de bons gegeven en ik was betrokken bij een ongeval met fatale afloop. Dat laatste wordt verteld in aflevering 17b, in het hoofdstuk "Het ongeval".

Maar het is niet alleen maar kommer en kwel, zo'n reis: de hartverwarmende gastvrijheid van Vincent en Alison in Australië, de geweldige ritten naar de Chinese en Afgaanse grenzen in Pakistan, het duiken in Maleisië: er is wél wat te beleven, onderweg.

Pictogram van de route Een (handgetekend) plaatje van de afgelegde route vind je hier. De GPS log op deze pagina is járen later uit de losse bestanden gereconstrueerd. Helaas is er onderweg veel van de log verloren gegaan (zoals heel India)...

home