terug naar de vorige aflevering terug naar het overzicht verder naar de volgende aflevering

Solo van BelgiŽ naar AustraliŽ op een BMW R1100 GS motorfiets.

Update bij eerste verslag - 24 t/m 27 mei 1998...

Als je een verslag schrijft, heet van de naald, dan loop je de kans dat de waan van de dag (in dit geval een gevoel van verlies) doorklinkt in het hele verhaal....

Hartelijk bedankt voor de opbeurende mailtjes van de lezers van deze mailing list! Het gaat echt goed met mij, de rust aan het Garda meer heeft me goed gedaan.

Klaas behoeft bij nader inzien (of is dat vooral ander inzien?) niet een operatie te ondergaan - in Nederland is het niet gebruikelijk om sleutelbeen fracturen van platen en schroeven te voorzien. Als (_als_) Klaas rust houdt, dan komt de zaak vanzelf weer in orde. Nu maar hopen dat ie dat inderdaad doet....

Klaas had overigens wel het lef gehad om na de eerste dag te zeggen dat ie geen verschil ondervond tussen de turbulentie van een vrachtwagen op de snelwegen, of die van mij op mijn brommertje... Wel heb ik ontdekt dat mensen in steden sneller aan de kant gaan als ik staand motorrij. Ik kan dan inderdaad de gemiddelde vrachtwagenchaffeur recht aankijken, en maak ik op gewone automobilisten genoeg indruk om ze hun sturen te laten bijdraaien...

Weet je wat eigenlijk ook heel vermakelijk was? Klaas' lengte en de geringe afmetingen van alle verpleegsters in dat ziekenhuis waar we sliepen. (Gering in de lengte dan, want er liepen er ook een paar ton-ronde.) Toen ik net ter plaatse was, kwam Klaas overeind voor iets (ik weet niet meer waarvoor). De dames die waren binnengekomen terwijl Klaas nog zittende was, schrokken haast zichtbaar. En daarna waarschuwden ze hem bij iedere deur. Lief hŤ?

Dat Klaas nu precies een ongeluk moet overkomen is vreemd - ik was juist degene die doorlopend moet bewijzen dat een oude man op een BMW ook wel hard kan. Nadat Klaas mij wachtend langs de weg aantrof na alweer een race partijtje zei hij dat ie verwachtte dat een groot rood ding (ik dus) wel langs zou komen zetten toen hij een buikschuiver met haast de weg zag opdraaien. Het was een Yamaha YZF (voor de kenners) en de chauffeur had inderdaad haast. Helemaal toen ie een BMW op z'n hielen kreeg, en me niet kon lozen. Hij ging zelfs valsspelen: zů lang wachten met inhalen dat er voor mij geen ruimte meer bleef. Maar bij een volgende bocht was ik dan weer achter hem. Na afloop zwaaide ie niet eens terug. Flauw hoor!

Ik schrijf jullie op deze 26-ste mei vanuit KroatiŽ, in ben in Pula, de zuidelijkste plaats op IstriŽ. Mijn tent staat op de zuidelijkste punt van Pula, ik was zojuist getuige van een mooie zonsondergang. Vandaag een voorspoedige reis gehad, in een record tempo van het Garda Meer naar Trieste gereden.

In Trieste een poging gewaagd nieuwe gehoorbeschermers te bemachtigen. Noord-Europeanen zijn kennelijk watjes, want de audiciens hier hebben nog nooit gehoord van gehoorbeschermers. Ik ben begonnen in een gewone apotheek, en na vijf minuten stond ik middenin Trieste met twee in het wit gehulde dames die vreselijk hun best deden mij uit te leggen waar ik naar toe moest.

Daar aangekomen trof ik twee dames aan (ťťn Italiaanse en een Argentijnse, zo vertelden ze me) vol ongeloof mijn gebrabbel in Frans en Italiaans aanhoorden. Maar uiteindelijk hebben zij met de gele gids in de hand hun concurrenten nagebeld om uit te vinden of iemand het omgekeerde van hun gewoonlijke vak kon bewerkstelligen. (Audiciens maken gewoonlijk hoorapparaten, en geen geluidsdempers.) Eťn concurrent was daartoe bereid, en die hadden zelfs een juffrouw in dienst die redelijk Engels sprak. Om een lang verhaal kort te maken: vanmiddag zijn er nieuwe oorafdrukken gemaakt, de nieuwe gehoorbeschermers zijn onderweg....


Ik zit nu in de zon, het is 27 mei. In Pula staat een Colloseum ŗ la Rome. Daar wil ik straks eens poolshoogte nemen. Deze camping is vergeven van Duitsers - zouden de Kroatisch-Duitse betrekkingen van de tweede wereldoorlog weer opgepoetst zijn? Met slechts een klein beetje fantansie waan ik me al in Griekenland. Witte rotsen, heldere zee, temperatuur van 25 graden en meer. Maar eerst komt het voormalig JoegoslaviŽ, gevolgd door RoemeniŽ. En vooral die laatste baart me zorgen: de corruptie schijnt er enorm te zijn. Ik sprak iemand in Chamonix (een Schot, onderweg naar India) die zei dat de politie je aanhoud, je spullen doorzoekt, iets verzint, en vervolgens de zaak wel willen regelen voor je spijkerbroek. Daarna sprak ik nog iemand en die had een soortgelijk verhaal. Ik verheug me nog niet.

Morgen ga ik aanvangen met de kustweg langs de Adriatische kust, eerst noordelijk naar Rijeka, en daarna naar het zuiden, zo ver als dat gaat. Wat daarna komt weet ik nog niet zo goed, maar dat is juist de charme van deze reis.

Welnu - het wordt te warm hier in de zon, tijd om uit te waaien op de brommer....

Groetjes uit KroatiŽ!!


terug naar de vorige aflevering terug naar het overzicht verder naar de volgende aflevering